انسان به دلیل برخورداری از شئون مختلف و درگیری ذهنی، پیوسته در معرض فرآموشی و غفلت است و چه بسا، ضروری‌ترین چیزهایی را که در مسیر تکامل خود به آن نیازمند است از یاد می‌برد و در نتیجه با کژی‌ها و کاستی‌های فرآوانی بخصوص در بعد معنوی روبرو می‌شود. فراموشی در عربی معادل «نسیان» است و نسیان که از ماده‌ «نسی» است در لغت به‌معنای از یاد بردن و فراموش کردن چیزی است که قبلاً در ذهن بوده است. در قرآن کریم، در سی و شش آیه به همراه مشتقاتش آمده است. این واژه در شش آیه به معنای «فراموشی ناخواسته»، در یازده آیه به معنای «فراموشی با تداعی غفلت»، و در نوزده آیه به معنای «ترک کردن» استعمال شده است. زیانبارترین نسیان از جهت شدّت، فراموش‌کردن پروردگار متعال است که روشن‌ترین و نیرومندترین وجود و آفریننده‌ی زمین و آسمان می‌باشد. نتیجه‌ی این نسیان، غفلت از خود و فراموش کردن سعادت و خوشبختی خود خواهد بود؛ همان‌طور که نسیان در امور مادّی موجب محرومیت ازآثار و فواید دنیوی است. نیز فراموشی در امور معنوی و روحانی موجب محرومیت از رسیدن به مرتبه عالی کمال و سعادت خواهد شد و این معنی آخرین مرتبه‌ی بدبختی انسان است. شیطان،