Journal of Imamiyyah Studies

Journal of Imamiyyah Studies

The Role of the Umayyads in Creating Doctrinal Crises for the Shi'a in the Three Spheres of the Ummah, Imamate, and Shariʿa

Document Type : Original Article

Authors
1 Assistant Professor, Department of Comparative Law and Jurisprudence, University of Religions and Denominations, Qom, Iran(Full member of the Scientific Association of Religions and Sects)
2 Assistant Professor, Department of Islamic History, Faculty of History, University of Religions and Denominations, Qom, Iran
10.22034/jis.2025.523515.2030
Abstract
According to historical sources, the Umayyads faced crises in legitimacy, religiosity (i.e. religious observance), and deviation from Islamic principles. To overcome these, they sought to transform Islamic society in accordance with their own methods. Accordingly, using a descriptive-analytical method and relying on historical reports and narratives, this study aims to investigate the role of the Umayyads in creating doctrinal crises for the Shi'a in the three spheres of the Ummah, Imamate, and Shariʿa (Shariah). By creating a crisis in the sphere of the Ummah, the Umayyads sought to undermine the unity of the community and the obligation of enjoining good and forbidding evil, leading to their crisis and destruction. Regarding the issue of Imamate, by normalizing the violation of the oath of allegiance (bayʿah) with the aim of introducing a new governing structure, they actualized the system of hereditary succession (wilāyat al-ʿahd) in order to eliminate the Imamate. By creating a crisis in the sphere of religion and Shariʿa, they sought to obliterate Islamic rites and oppose divine and prophetic tradition, which resulted in the two tragedies of al-Ḥarrah and the desecration of Mecca. By enacting laws such as the cursing and vilification of Imam ʿAlī (AS), they aimed to humiliate Shi'a society and erase Islamic teachings and values. To consolidate their measures, the Umayyads promoted theological determinism (jabr), pursuing three main objectives: legitimizing the Umayyad government, consolidating their self-proclaimed Imamate through the structure of hereditary succession, and absolving themselves of blame for the tragedy of Karbala.
Keywords
Subjects

The Holy Qur’an.
Nahj al-Balāghah.
ʿĀbedīhā, Ḥamīd, and Parastū Kolāhdūz-hā. 1395 Sh. “Ferqeh-ye Murji’ah dar Bastar-e Sīyāsat va Ḥākemīyat-e Umavīyān.” Justārhā-ye Tārīkhī 2: 87–112.
ʿAlīzādeh, ʿAlī. 1387 Sh. “Imām Ḥusayn (AS) va Ḥokūmat-e Umavīyān.” Hamāyesh-e Imām Ḥusayn (AS), Majmūʿeh Maqāleh-hā Hamāyesh Imām Ḥusayn (AS).
Al-Amīn al-ʿĀmilī, Sayyid Muḥsin. 1403 AH. Aʿyān al-Shīʿah. Beirut: Dār al-Taʿāruf.
Amīnzādeh, ʿAlī, and Amīr Neʿmatī Līmā’ī. 1384 Sh. “Nihzathā-ye ʿAlavī va Shīʿī dar Rūzgār-e Khilāfat-e Umavīyān va ʿAbbāsīyān.” Waqf Mīrāth-e Jāvīdān 51: 45–54.
Āṣifī, Muḥammad Mahdī. 1394 Sh. “Sīyāsathā-ye Umavīyān dar Dīn-setīzī va Arzesh-zudā’ī.” Rah-tūsheh 97: 51–68.
Al-Baḥrānī al-Iṣfahānī, ʿAbd Allāh ibn Nūr Allāh. 1413 AH. ʿAwālim al-ʿUlūm wa al-Maʿārif wa al-Aḥwāl min al-Āyāt wa al-Akhbār wa al-Aqwāl. Qom: Mu’assasat al-Imām al-Mahdī (ʿaj).
Al-Balādhurī, Aḥmad ibn Yaḥyā ibn Jābir. 1417 AH. Jumal min Ansāb al-Ashrāf. Beirut: Dār al-Fikr.
Al-Dhahabī, Muḥammad ibn Aḥmad. 1428 AH. Tadhkirat al-Ḥuffāẓ. Beirut: Dār al-Kutub al-ʿIlmīyyah.
Al-Dīnawarī, Abū Ḥanīfah Aḥmad ibn Dāwūd. 1368 Sh. Al-Akhbār al-Ṭiwāl. Qom: Manshūrāt
al-Raḍī.
Fārsī Madān, ʿAlī. 1394 Sh. Raveshhā-ye Tablīghī va Tarbīyatī-ye Imām Sajjād (AS). Qom: ʿAqīq-e ʿIshq.
Gorūhī az Nevisandegān. 1378 Sh. Tārīkh-e Imām Ḥusayn (AS). Tehran: Sāzmān-e Pazhūhesh va Barnāmeh-rīzī-ye Āmūzeshī, Daftar-e Intishārāt-e Komak-Āmūzeshī.
Al-Ḥakīm, Sayyid Mundhir et al. 1427 AH. Pīshvāyān-e Hidāyat (Sayyid al-Shuhadā’, Ḥaḍrat Imām Ḥusayn (AS)). Translated by ʿAbbās Jalālī. Qom: Majmaʿ-e Jahānī-ye Ahl-e Bayt (AS).
Al-Hāshimī al-Baṣrī, Muḥammad ibn Saʿd ibn Manīʿ. 1410 AH. Al-Ṭabaqāt al-Kubrā. Beirut: Dār al-Kutub al-ʿIlmīyyah.
Ibn Abī al-Ḥadīd, ʿAbd al-Ḥamīd ibn Hibat Allāh. 1404 AH. Sharḥ Nahj al-Balāghah li-Ibn Abī al-Ḥadīd. Qom: Maktabat Āyat Allāh al-Marʿashī al-Najafī.
Ibn al-Athīr, ʿIzz al-Dīn Abū al-Ḥasan ʿAlī ibn Abī al-Karam. 1385 AH. Al-Kāmil fī al-Tārīkh. Beirut: Dār Ṣādir, Dār Beirut.
Ibn Aʿtham al-Kūfī, Abū Muḥammad Aḥmad. 1411 AH. Al-Futūḥ. Edited by ʿAlī Shīrī. Beirut: Dār al-Aḍwā’.
Ibn Shuʿbah al-Ḥarrānī, al-Ḥasan ibn ʿAlī. 1404 AH. Tuḥaf al-ʿUqūl. Qom: Jāmiʿa-ye Mudarrisīn.
Ibn Ṭāwūs, ʿAlī ibn Mūsā. 1348 Sh. Al-Luhūf ʿalā Qatlá al-Ṭufūf. Translated by Fihri. Tehran: Jahān.
Ibn ʿAbd al-Birr, Abū ʿUmar Yūsuf. 1412 AH. Al-Istīʿāb fī Maʿrifat al-Aṣḥāb. Edited by ʿAlī Muḥammad al-Bajāwī. Beirut: Dār al-Jīl.
Ibn al-ʿImād al-Ḥanbalī, Shihāb al-Dīn. 1406 AH. Shadharāt al-Dhahab fī Akhbār man Dhahab. Edited by al-Arnā’ūṭ. Beirut: Dār Ibn Kathīr.
Ibn Qutaybah al-Dīnawarī, Abū Muḥammad ʿAbd Allāh ibn Muslim. 1410 AH. Al-Imāmah wa al-Siyāsah al-Maʿrūf bi-Tārīkh al-Khulafā’. Edited by ʿAlī Shīrī. Beirut: Dār al-Aḍwā’.
Ibn Kathīr al-Dimashqī, Abū al-Fidā’ Ismāʿīl ibn ʿUmar. 1407 AH. Al-Bidāyah wa al-Nihāyah. Beirut: Dār al-Fikr.
Jaʿfarīyān, Rasūl. 1381 Sh. Ta’ammulī dar Nahzat-e ʿĀshūrā. Qom: Anṣārīyān.
Jaʿfarīyān, Rasūl. 1399 Sh. Tārīkh-e Sīyāsī-ye Islām (Tārīkh-e Khulafā’). Qom: Dalīl-e Mā.
Al-Kashshī, Muḥammad ibn ʿUmar ibn ʿAbd al-ʿAzīz. 1409 AH. Rijāl al-Kashshī. Mashhad: Mu’asseseh-ye Nashr-e Dānishgāh-e Mashhad.
Kāẓimī, Sayyid Muḥsin, and Muḥammad Fākir Maybudī. 1398 Sh. “Rūyāru’ī-ye Do Jayarān-e Umavī va ʿAlavī dar Ṣadeh-ye Nakhust-e Hijrī va Naqsh-e Ān dar Shekl-gīrī va Fahm-e Revāyāt-e Tafsīrī.” Dufaṣlnāmeh-ye Ketāb-e Qayyim 21: 243–264.
Al-Kulaynī, Muḥammad ibn Yaʿqūb. 1429 AH. Al-Kāfī. Qom: Dār al-Ḥadīth.
Lapidus, Ira M. 1381 Sh. Tārīkh-e Javāmeʿ-e Islāmī. Translated by ʿAlī Bakhtīyārīzādeh. Tehran: Intishārāt-e Eṭṭelāʿāt.
Al-Laythī al-Wāsiṭī, ʿAlī ibn Muḥammad. 1376 Sh. ʿUyūn al-Ḥikam wa al-Mawāʿiẓ. Qom: Dār al-Ḥadīth.
Al-Mahdī li-Dīn Allāh, Aḥmad ibn Yaḥyā. n.d. Ṭabaqāt al-Muʿtazilah. Beirut: Dār Maktabat al-Ḥayāh.
Makārim Shīrāzī, Nāṣir. 1384 Sh. ʿĀshūrā; Rīshehhā, Angīzehhā, Rūydādhā, Peyāmadhā. Authors: Saʿīd Dāvūdī, Mahdī Rustamnezhād; Under the supervision of Āyat Allāh Makārim Shīrāzī. Qom: Madrasat al-Imām ʿAlī ibn Abī Ṭālib (AS).
Al-Maqrīzī, Taqī al-Dīn Aḥmad ibn ʿAlī. 1420 AH. Imtāʿ al-Asmāʿ bimā li al-Nabī min al-Aḥwāl wa al-Amwāl wa al-Ḥafadah wa al-Matāʿ. Edited by Muḥammad ʿAbd al-Ḥamīd al-Namīsī. Beirut: Dār al-Kutub al-ʿIlmīyyah.
Al-Masʿūdī, Abū al-Ḥasan ʿAlī ibn al-Ḥusayn. 1409 AH. Murūj al-Dhahab wa Maʿādin al-Jawhar. Edited by Asʿad Dāghir. Qom: Dār al-Hijrah.
Al-Mufīd, Muḥammad ibn Muḥammad. 1413 AH. Al-Irshād fī Maʿrifat Ḥujaj Allāh ʿalā al-ʿIbād. Qom: Kungireh-ye Shaykh al-Mufīd.
Muntaẓirī, Ḥusaynʿalī. 1409 AH. Dirāsāt fī Wilāyat al-Faqīh wa Fiqh al-Dawlah al-Islāmīyyah. Qom: Nashr-e Tafakkur.
Pūr Amīnī, Muḥammad. 1400 Sh. “Barresī-ye Eqdāmāt-e Umavīyān barā-ye Moqābele bā Kūfīyān va Qīyām-e Muslim ibn ʿAqīl.” Majalleh-ye Farhang-e Zīyārat 48: 53–78.
Al-Ṣadūq, Ibn Bābawayh, Muḥammad ibn ʿAlī. 1376 Sh. Al-Amālī. Tehran: Kitābchī.
Al-Ṣaffār, Muḥammad ibn al-Ḥasan. 1404 AH. Baṣā’ir al-Darajāt fī Faḍā’il Āl Muḥammad. Qom: Maktabat Āyat Allāh al-Marʿashī al-Najafī.
Al-Ṣanʿānī, Muḥammad ibn Ismāʿīl. 1428 AH. Subul al-Salām Sharḥ Bulūgh al-Marām min Jamʿ Adillat al-Aḥkām. Beirut: Dār al-Maʿrifah.
Sepehrī, Muḥammad, and Sayyid Maḥmūd Shaʿbān-ʿalī. 1400 Sh. “Umavīyān dar Bastar-e Mashrūʿīyat-dehī-ye Murji’ah.” Pazhūheshnāmeh-ye Enteqādī-ye Motūn va Barnāmehhā-ye ʿUlūm-e Ensānī 100: 27–47.
Al-Sharīf al-Qurashī, Bāqir. 1372 Sh. Taḥlīlī az Zendagānī-ye Imām Sajjād (AS). Translated by Muḥammad Riḍā ʿAṭā’ī. Mashhad: Kungireh-ye Jahānī-ye Ḥaḍrat Riḍā (AS).
Al-Ṭabarī, Abū Jaʿfar Muḥammad ibn Jarīr. 1387 AH. Tārīkh al- Umam wa al-Mulūk. Edited by Muḥammad Abū al-Faḍl Ibrāhīm. Beirut: Dār al-Turāth.
Al-Ṭabrisī, Aḥmad ibn ʿAlī. 1403 AH. Al-Iḥtijāj ʿalā Ahl al-Lijāj. Mashhad: Nashr al-Murtaḍā.
Nāṣiḥī, Muḥammad. 1397 Sh. “Taḥlīl va Barresī-ye Qīyām-e Imām Ḥusayn (ʿa) be-Mathābeh-e Nezāʿ-e Goftemānī-ye ʿAlavīyān va Umavīyān.” Rahyāft-e Tārīkhī 25: 73–104.
Al-Yaʿqūbī, Aḥmad ibn Abī Yaʿqūb ibn Wāḍiḥ. 1371 Sh. Tārīkh al-Yaʿqūbī. Translated by Muḥammad Ibrāhīm Āyatī. Tehran: Intishārāt-e ʿIlmī va Farhangī.